هَستی مَن زِ هَستی تُوست تا هَستی و هَستَم دارَمَت دوست . . . بعد از کلی نبودن بالاخره اومدم.اتفاقات زیادی رخ داده که فرصت نوشتنش برام پیش نیومد.خداروشکر این اتفاقات همش خیر و خوشی بود.از اول ماه که دیگه نرفتم سرکار هر روز به یک شکلی کاری پیش اومد،که مهمترینش تدارکات دامادی اقای دکترمون بود.تدارک

دعای استغاثه به امام زمان رو هر روز صبح گوش میدادم ولی این مدت به دلیل درگیری که داشتم فرصت نشده بود این کار رو تکرار کنم.یک هو دلم یادش کرد،رایان در حال حرکت بود که یک هو به ذهنم اومد و پخش کردم.پسرم اروم شد،بعدش اهنگ به طه به یاسین رو گذاشتم همراه با یک شعر دیگه در مدح امام زمان. یا مهدی مددی ....

ما دو نفریمدو نفر برای همه چیزبرای دوست داشتنبرای زیستن برای پرواز کردنبرای درد کشیدنبرای ساعت های خوشیدونفر برای بردن و باختندو نفر برای زیستن و مردن.تنها دو نفر! در آستانه ورود به چهارمین سال پیوند مشترکمون و در انتظار تولد حاصل این عشق،این روز رو به امیرعلی و خودم تبریک میگم و امیدوارم لحظه لحظه

دقیقا نمیدونم چند روز دیگه این وضعیت من تموم میشه و من با بغل کردن رایان رسما حس مادری رو تجربه میکنم. دقیقا نمیدونم چند روز دیگه کی و کجا این انتظار به سر میاد.اگر بگم هر روز روزی چندبار تمام لحظه های درد زایمان تا رسیدن به رایان رو با خودم مرور میکنم دروغ نگفتم.روزی چند بار برای خودم تداعی میکنم ل

وای وای وای از اون حالایی هستم که دلم میخواد تنها باشم.انگار که همه افکار منفی اومده تو ذهنم و داره اذیتم میکنه.منظورم اینه که تو خودم یکی هست که هی داره به جونم غر میزنه و منم هی سعی میکنم ازش فرار کنم ولی نمیشه.دکتر بودم،بهم گفت تا 13 خرداد فرصت هست و حتی یک هفته بعدش. نمیخوام ناشکری کنم ولی واقعا

نمیدونم چرا ولی یک حسی بهم میگفت روزی که بیام سراغ وبلاگ حتما یک پست از امیرعلی توش در مورد این روزا و شرایط من ثبت شده.راستش دلم یک جوری شد وقتی دیدم اخرین پست مربوط به مطلب خودم بوده .... چند روزی هست که دلم برای تخته سیاه حرفام تنگ شده،جایی که شاید به عنوان یک تخته سفید یا سیاه هست برای ثبت نوشته